هوا اونقدري گرم نبود كه انتظارشو مي كشيدم.شايدم چون اول صبح بود اينجوري بوده.يه چيزي تو مايه هاي هواي روزهاي معمولي بابل خودمون.ماشین گرفتيم و حركت به سمت هتل...

كسي مي دونه چند ساله كه جنگ تموم شده؟بيست سال؟من كه فكر نمي كنم.پس چرا اينجا اينجوريه هنوز؟چرا نساختن هنوز خرمشهرو؟بايد اين باشه حال و روز شهري كه ميگن مظهر مقاومت مردم كشورمونه؟دلم گرفت بعد از دیدن شهر ...

كات.

9:20دقيقه صبح- هتل مهمانسراي آبادان- حد فاصل خرمشهر و آبادان

جاي بدي نيست.تا رسيديم،رفتيم و صبحانه رو زديم به بدن.اتاقها مشخص شدن و بعدش استراحت تا وقت ناهار.

4:45بعدازظهر-لابي هتل

بعد ازيك ساعت الافي تولابي،با اتوبوسهاي ويژه راه افتاديم سمت مراسم افتتاحيه.حالا ديگه هواي جنوب داشت خودي نشون مي داد.بردنمون يه اسكله كنار رود اروند يا بهتر بگم اروند رود."ميخوان مارو با كشتي ببرن مراسم؟..." كلي كش و قوس داشتيم تا بالاخره آقاي وسيله ی نقليه اومد.نمي دونم چي بود؛كشتي،قايق،لنج.هر چي كه بود نشستيم و حركت.ببخشيد ايستاديم و حركت.صندلي كجا بود كه بشينيم.حالا ما هيچي،"علي نصيريان" بنده خدا يه جعبه ي چوبي گير آورده بود كه بتونه بشينه روش تا حداقل از تكونهاي لنج در امون باشه.به خاطر تورهايي كه ماهيگيرها واسه ي صيد پهن كرده بودن توي رودخونه،لنج خيلي آروم حركت مي كرد،گاهی هم می ایستاد.آخرش هم ناخدا مجبور شد دور بزنه تا لنجو عوض كنيم.پياده كه شديم،تا به خودمون بيايم،ديديم توي راهپيمائي هستيم،يه پارچه گرفته بودن جلوي جمعيت هنرمندان وهمينطوري چند تا خيابونوپياده رفتيم تا محل افتتاحيه.خبرنگارها هم هی عکس می گرفتن و فیلم.مراسم توي مسجد جامع خرمشهربرگزارميشد كه زمان جنگ ومخصوصا ًتوي اتفاقاتي كه منجر به آزادي خرمشهرشده بود نقش مهمي داشته بود اين مسجد.در حين اجراي مراسم من به اتفاق بچه هاي نمايش"منطقه ي آرام"رفتيم بازار براي خريد يك سري خرت و پرت واسه ي اجرا.بازار هم ظاهرا ًهموني بود كه صحنه ي انفجار بمب ومجروح شدن باران كوثري توي فيلم روزسوم رو توش فيلمبرداري كرده بودن.

7بعدازظهر- سينما نخل

سینما دو تا سالن داشت که با یه سن که جلوشون درست کرده بودن مثلا ًشده بود سالن تئاتر.اولین اجرا،کار بچه های قروه بود به نام "خونه یادگار".ماجرای مادر شهیدی که توی خونه ای،ادوات باقی مونده از مناطق مختلف جنگی جنوب رو نگه می داشت.یه دختری که دنبال ردی از پدرش می گرده میاد اونجا و خلاصه همین باعث میشه که کلی حرف الکی زده بشه این وسط.کاری به شدت ضعیف که من ِخسته رو چرتی کرد و مجبور شدیم یه تنی بدیم به خواب.کار دوم که خارج ازبخش مسابقه و تو بخش غزه اجرا میشد هم دست کمی از کار قبلی نداشت."سه،دو،یک،سکوت"از تهران.درسته که کار از تهران اومده بود،ولی این دلیل نمیشه که نگم کار یه هفت-هشت سالی از تئاترهای روز ایران عقب بود.یعنی باز همون داستان همیشگی داد وبیدادکردنهای بی مفهوم وصدا کلفت کردنهای بی مورد و این حرفها.

بعدش رفتیم سمت تالار فانوس که دیررسیدیم به اجرای سوم.فکر میکنم آخرهای کار بود که یواشکی رفتم تو سالن تا ببینم اصلا ًچه شکلیه این نمایش.داستانشو چون از اول ندیده بودم نفهمیدم از چه قراره،ولی فضاهای قابل اعتنائی داشت.ایده ی کارگردان وبازیها هم خوب بودن و در کنار هم به خوبی کارو پیش می بردن.

بچه ها چون می خواستن کارهای مربوط به اجرای فردا رو انجام بدن،گفتن که برگردیم هتل.دربست گرفتیم وبرگشتیم.بعدا ًکه جدول اجراها رو دیدم متوجه شدم که اجرای آخر مربوط به بچه های فولاد شهربوده."روایت غیر خطی کهنه سربازان جنگ کنار خطوط موازی".دوست داشتم که کارشونو میدیدم.بیشتربچه هاشون از بچه های موسسه ی کارنامه بودن.ولی از شانس خوب ما یا بدشانسی اونها،به علت آماده نبودن سالن، اجراشون کنسل شد و افتاد برای یه زمان دیگه.بعد از شام،توی اتاق مشغول ضبط افکتهای نمایش شدیم و جاتون خالی کلی خندیدیم از دست نمک ریختنهای بچه ها.ما چهار نفر بودیم:"سعید اسفندیاری"کارگردان وبازیگرنقش علی،"میثم جوادی"بازیگرنقش عابدین،من و"سعید مراد حاصلی" دستیار کارگردان.

امروز خیلی دل تنگه "روجا" شده بودم.باهاش تلفنی حرف زدم وکلی انرژی گرفتم ازش.خدا بهش سلامتی بده.

 *فتح نامه عنوان بولتن جشنواره بود كه فكر كردم ميشه به جاي تيتر اين سلسله مطالب استفاده بشه.